facebook
twitter
Tokijska opowieść

reżyseria: Yasujiro Ozu
scenariusz: Yasujiro Ozu, Kôgo Noda
obsada: Chishu Ryu, Chieko Higashiyama, Setsuko Hara, Haruko Sugimura
kraj: Japonia
gatunek: dramat
rok produkcji: 1953
czas trwania: 136 min
Opis

    "TOKIJSKA OPOWIEŚĆ" to czołowe osiągnięcie Yasujiro Ozu, uznawanego za "najbardziej japońskiego z japońskich reżyserów". Podczas gdy Akira Kurosawa zyskał największą sławę poza granicami Japonii, Ozu do dziś cieszy się uwielbieniem w ojczyźnie. Jak żaden z klasycznych mistrzów kina ma ciągły wpływ na nie tylko japońskie, ale całe azjatyckie współczesne kino. Był też pierwszym filmowcem wybranym do Japońskiej Akademii Literatury i Sztuki.

   "Jedno z największych arcydzieł kina", "W czołówce najwspanialszych filmów, jakie kiedykolwiek powstały" - tak pisały choćby "Film Comment" i "Sight & Sound" o "TOKIJSKIEJ OPOWIEŚCI". Fabuła filmu jest prosta: starsi już rodzice wybierają się do Tokio, by odwiedzić swoje dzieci. Jednak te są zbyt zaabsorbowane własnymi sprawami, aby poświęcić im czas. Jednak siła tego wybitnego dzieła sztuki filmowej płynie z jego mistrzowskiej realizacji - wspaniałej gry aktorskiej, precyzyjnych ustawień kamery, wyjątkowego rytmu opowiadania. "W kinie europejskim z podobną subtelnością psychologiczną spotykamy się u Bergmana, Olmiego czy Romera" - pisał Tadeusz Sobolewski w "Kinie".

   Yasujiro Ozu wypracował własny język filmowy - m.in. charakterystyczna, niska pozycja kamery - który przez wielu krytyków porównywany był do haiku, a wielu filmowych twórców inspirował. Do fascynacji jego filmami przyznają się m.in. Wim Wenders (poświęcił reżyserowi znakomity dokumentalny esej filmowy: "Tokyo-Ga"), Aki Kaurismaki, czy Jim Jarmusch, który pytany o ulubiony film bez wahania wymienia "TOKIJSKĄ OPOWIEŚĆ".

   PAUL AUSTER O "TOKIJSKIEJ OPOWIEŚCI"    Obejrzeliśmy ją [Tokijską opowieść ] kilka dni temu, oboje zresztą po raz drugi, tyle że ja zetknąłem się z tym filmem o wiele wcześniej, gdzieś na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, i oprócz dobrego wrażenia, jakie po sobie pozostawił, większość historii wyparowała z mojej pamięci.

   Yasujiro Ozu, rok 1953, osiem lat po klęsce Japonii. Powolny, dostojny film opowiadający najprostszą historię, a jednocześnie zrobiony z taką elegancją i uczuciem, że pod koniec miałem łzy w oczach. Niektóre filmy są równie dobre jak książki - jak najlepsze książki (chętnie to przyznam, Katyu) - i to bez wątpienia jest jeden z takich filmów, obraz równie subtelny i wzruszający jak nowela Tołstoja.

Paul Auster, "Człowiek w ciemności" (Wydawnictwo Rebis; tłum. Jacek Wietecki)


ZWIASTUN




 
     
Edukacja

Karnety
Warto zajrzeć:

KINO STUDYJNE "ŚWIATOWID" KATOWICE, ul. 3-go Maja 7 tel: 32 258 74 32
e-mail: kino_swiatowid@wp.pl
Projekt, wykonanie: Omedia Internet